Terug uit Foça... (Reisverslagje)

Voor het eerst een vliegtuig opstappen, dat was de eerste ervaring die onze secretaris opdeed. Leonieke en Pieterjan waren al bekend met het fenomeen ‘luchtvaart’, maar voor Rob was het allemaal nieuw. Een beetje zenuwachtig liep hij dus maar wat rond te lopen, vlak voor check-in. De beangstigende ervaring van het niet weten waar je aan toe bent, daar zijn op zich al behoorlijk wat culturele dingen over te vertellen. Maar hoewel het spreekwoordelijke ‘de reis is belangrijker dan de bestemming’ veel waarde kent, hier willen we het toch hebben over onze ervaringen ter plekke. Ter plekke was dit jaar overigens Foça in Izmir, Turkije.

Hoewel het kamp dit jaar met haar ca. 400 deelnemers een stuk kleiner was als dat van het voorgaande, waren er toch weer heel wat nationaliteiten aanwezig. Naast de voor de hand liggende Turken en Belgen waren er ook Zweden, Denen, Marokanen, Britten, Ieren, Finnen, Oostenrijkers, Zwitsers, Palestijnen, Israelieten, Kroaten,... Een mooie verzameling aan Europese jongeren, allen met een open houding en bereidwillig tot kennismaking en dialoog.

Er ging erg veel aandacht naar de huidige politieke situatie in Turkije die haar formele start kent in het protest bij Gezi Park. Naast een heel aantal sessies – zowel discussies als workshops – behaalden de kampleden ook de lokale pers met een eigen actie in het centrum van Foça, onze gaststad in een pitoreske mediterane baai. Ook klassieke thema’s als onderdrukking van vrouwen, holebi’s en transgenders kwamen uitgebreid aan bod. Deze sessies kenden hun hoogtepunt in het houden van een eigen camp pride die zelfs de Turkse nationale media haalde. Een jaar voor de Europese verkiezingen konden we als zusterverenigingen binnen een Europese politieke jongerenvereniging ook niet anders dan ruime aandacht hebben voor democratie, Europese staatsstructuren en campagne voeren. De interne aftrap voor de kiescampagne vond dan ook plaats op de laatste avond van het zomerkamp.

Natuurlijk waren we vooral daar om mensen te leren kennen. Dat deden we bijvoorbeeld door veelvuldig deel te nemen aan bilaterale sessies. Zo verstevigden we de traditioneel sterke BeNeLuxbanden, maar we leerden ook nieuwe mensen kennen uit Denemarken, Zweden, Palestina,... Omdat het niet altijd formele gesprekken moesten zijn, waren er ook ontmoetingen tijdens voetbalwedstrijden (België-Nederland en België-Frankrijk), etentjes, avonden op de pier,... Uiteraard laten we niet na om ook de vele goede feestjes op de kampsite te vermelden.

Als Animo Hasselt hadden we ook deel in enkele persoonlijke projecten. Zo wierpen we onszelf op voor interne democratie en rechtvaardigheid. Ook vroegen we YES om een groep beter op te nemen in hun anti-discriminatiecharter: mensen met een functiebeperking. Deze vallen namelijk regelmatig uit de boot in teksten en ook de omkadering van dit kamp kon – zo vonden we – stukken beter. Hierrond hadden we een persoonlijk overleg met de voorzitter van YES, Kaisa Penny.

Een week is jammer genoeg ook zo weer voorbij gevlogen. Voor we het wisten stonden we op de slotceremonie waar we de Turkse gastheren en -vrouwen uitvoerig bedankten en waar de YES-zomerverklaring werd afgekondigd. Het was een lange en vermoeiende week, maar als laatste inspanning lieten we onze vele nationale en internationale vrienden hun kribbel nog zetten op een Animovlag, het ultieme souvenir dat we mee namen na een zomerkamp vol herinneringen. Moe maar voldaan kropen we nog één keer in onze tentjes. Het vliegtuig zou ons snel genoeg weer naar ons eigen Belgenlandje vliegen.

 

De komende maanden laten we onze ervaringen nog niet los. We willen ons de komende tijd ook lokaal bezig gaan houden met de dingen die we in Foça opstaken. Van het investeren in diversiteit en het toegankelijker maken van onze eigen afdeling voor mensen met functiebeperkingen, over het ontvangen van internationale kameraden, tot het meedoen aan de Europese kiescampagne. Wij zijn klaar voor het nieuwe werkjaar!

Meer foto's vind je op de facebookpagina's van Animo, Jong Links en Animo Hasselt.

Animo Hasselt is ook te vinden op Twitter onder de naam @AnimoHasselt.

Zon, zee, socialisme: Gümüldür 2013

Jonge socialisten aller landen, verenigt u! Het is weer tijd voor een week vol 'sun, sea and socialism'.

In juni zendt Animo Hasselt haar dochters en zonen weer uit. Drie van onze leden gaan namelijk mee op YES-zomerkamp. Dat vindt dit jaar plaats in Gümüldür, Turkije. Samen met een delegatie van ongeveer 35 Animoleden uit heel Vlaanderen gaan ze op zoek naar wat ons in Europa bindt. In een cultureel-politieke smeltkroes gaan ze een hele week lang op zoek naar antwoorden op vragen die we ons als Europese Jonge Socialisten allemaal stellen: 'Hoe pakken we de crisis aan? Hoe stoppen we de verrechtsing van onze maatschappij? Hoe zorgen we er voor dat gender niet langer een issue is? ...'

Graag stellen we de leden aan je voor die zich dit jaar kandidaat stelden om mee te gaan op Europese ontdekking.

Leonieke Kalkman is méér dan enkel voorzitter van onze afdeling. Als Nederlandse in België ademt ze internationalisme, ons eigen huisvoorbeeld van waarom we nog méér moeten inzetten op minder grenzen. Bovendien heeft Leonieke haar blik ook stevig gericht op Europa: contacten met de JS uit haar geboorteland, Winterschool in Berlijn, Winteruniversity in Brussel, vorming in Vilnius, vrienden in Oostenrijk,... Als geen ander beseft Leonieke dat we van elkaar kunnen leren. En dat leren, dat begint bij ontmoeten.

Ook ondervoorzitter Pieterjan Steenbergen gaat mee. Pieterjan studeert politieke wetenschappen in Antwerpen, waar hij ook ondervoorzitter is van Animo StuAnt, de lokale studentenwerking. Pieterjan was al actief binnen Animo nog voor onze afdeling twee jaar geleden werd herstart. Ook vorig jaar, in Kroatië was hij van de partij. Vanuit zijn opleiding is hij binnen de delegatie het best geplaatst om goede vergelijkingen te maken tussen onze eigen politieke structuren en die van onze internationale kameraden.

Derde lid van onze afvaardiging is Rob Declerck die naast zijn activiteiten voor Animo Hasselt ook verantwoordelijk is voor de internationale contacten van Animo Limburg. Binnen onze provinciale koepel probeert hij te werken aan méér ontmoeting tussen de jonge socialisten uit de hele Euregio Maas-Rijn. Daarnaast is hij ook sympathiserend lid van JS in de PvdA (NL). Net als Leonieke brengt hij aardig wat tijd door in Nederland, waar zijn vriend woont. Rob is vooral actief rond emancipatie en gelijkheid, twee grote thema's binnen YES.

Aanvankelijk zou ook Vassia Ivanova de delegatie vervoegen. Zij heeft echter beslist niet naar Turkije te zullen afreizen. Sympathiserend lid Lucas Schokker zal wél afzakken, zij het als lid van JS Zuid-Limburg (NL).

Dit jaar wordt het zomerkamp ingericht door CHP Youth. Graag spreken we als Animo Hasselt ons medeleven uit voor onze Turkse kameraden die in de recente woelige betogingen in hun land, plots afscheid moesten nemen van Abdullah Cömert (22), één van de tot noch toe vier dodelijke slachtoffers. We wensen onze kameraden dan ook verder veel kracht en politieke strijdvaardigheid toe, maar zijn ter zelfde tijd ook bekommert om hun veiligheid.

- Waar in Turkije ligt Gümüldür?
°Aan de Egeïsche kust, op ongeveer 55 km bezuiden Izmir

Bij hun terugkeer zullen Leonieke, Pieterjan en Rob aan de slag gaan met het in Turkije verzamelde materiaal. In het najaar komen ze met een uitgebreid verslag over hun ervaringen. Wordt dus vervolgd!

Opinie: Multiculturaliteit als meerwaarde en niet als probleem

De leden van Animo Hasselt kruipen van tijd tot tijd eens in hun pen. Als afdeling willen we onze leden ondersteunen waar mogelijk. Daarom bieden we hier zo vaak mogelijk een podium aan onze leden. Vandaag is het de beurt aan Pieterjan Steenbergen.


Pieterjan Steenbergen is ondervoorzitter bij Animo Hasselt en studeert politieke wetenschappen aan de Universiteit van Antwerpen. Hij is tevens ondervoorzitter van Animo StuAnt, de studentenwerking in Antwerpen.

De laatste dagen is diversiteit in het onderwijs weer volop onder de aandacht gebracht. Reden genoeg om een opiniestuk te schrijven! Zeker als dan een onderzoek verschijnt waaruit blijkt dat het bestraffen van het niet spreken van Nederlands in de school een frequent voorkomend fenomeen is. Daar kan ik niet mee akkoord gaan.

Laat me, om te beginnen, duidelijk zijn dat Nederlands zonder meer de standaardtaal op school moet blijven. Twee leerlingen die Chinees tegen elkaar spreken in de les aardrijkskunde, moeten hierop attent gemaakt worden en moeten gevraagd worden Nederlands te spreken. Maar ‘attent maken op’ is iets fundamenteel anders dan ‘bestraffen’. Je gaat ook geen Vlaamse studenten straffen omdat ze Nederlands spreken in de les Frans of in de les Engels. Je gaat hen hierop attent maken en hen vragen Frans of Engels te spreken. Dat is net hetzelfde als Chinese leerlingen vragen Nederlands te spreken tijdens de les aardrijkskunde.

Dat dit debat wordt aangehaald is zeer belangrijk. Het duidt namelijk op een meer fundamenteel probleem in ons onderwijssysteem en in onze maatschappij.

Onze multiculturele samenleving mag niet als probleem gezien worden maar als een meerwaarde. Daarom zou de thuistaal van elke leerling aan hem of haar onderwezen moeten worden, op school. Beeld je even in: een Belg van Braziliaanse afkomst zit in Vlaanderen op de lagere of middelbare school. In deze school leert hij/zij naast het Nederlands ook de taal die hij thuis spreekt. Later studeert hij/zij bijvoorbeeld TEW (Toegepaste Economische Wetenschappen). Als deze persoon dan terecht kan komen bij bijvoorbeeld de haven van Antwerpen, wat een meerwaarde hebben we dan als samenleving wel niet gecreëerd.

Laat me alles nog even samenvatten. Het Nederlands moet de standaardtaal op school blijven en Nederlands spreken in de lessen L.O., biologie, M.O., … is een must. Maar laat ons gebruik maken van de prachtige diversiteit aan talen die in onze samenleving aanwezig is, in plaats van deze te bestraffen.

Opinie: Verliefd zijn op een jongen, dat moet kunnen!

De leden van Animo Hasselt kruipen van tijd tot tijd eens in hun pen. Als afdeling willen we onze leden ondersteunen waar mogelijk. Daarom bieden we hier zo vaak mogelijk een podium aan onze leden. Vandaag is het de beurt aan Pieterjan Steenbergen. Dit opiniestuk van zijn hand verscheen eerder ook al in Boemerang, het ledenblad van Animo.



Pieterjan Steenbergen is bestuurslid bij Animo Hasselt en studeert politieke wetenschappen aan de Universiteit van Antwerpen.

Verliefd zijn op een jongen, dat moet kunnen!

De laatste tijd is gaybashing weer een hot item. Elke dag vindt er wel een geval van agressie – verbaal of fysiek – tegen homoseksuelen plaats. De laatste tijd klinkt de roep naar een strengere aanpak van gaybashing dan ook steeds harder. Toch wil ik het niet hebben over de bestraffing maar over de preventie van dergelijke gevallen van agressie en waar kan men beter aan preventie doen dan in de scholen?

Onlangs stonden, naar aanleiding van Valentijn, verschillende uitspraken van kinderen met betrekking tot liefde in de Dag Allemaal. Hoewel de Dag Allemaal niet de meest betrouwbare bron is, toch tonen enkele van deze uitspraken goed aan dat het thema seksuele diversiteit nog steeds onvoldoende behandeld wordt in de kleuterscholen en in de lagere scholen. Twee uitspraken bleven me bij: ”Meisjes op meisjes, dat gaat toch niet!” en “Ik ben nog maar één keer verliefd geweest. Dat was op een jongen maar niemand weet dat. Ik ben niet zot en iedereen zou mij pesten”.
Als een jongen uit de lagere school moet vrezen dat hij gepest kan worden omwille van wie hij is, dan moeten we ons vragen stellen en moet er dringend werk worden gemaakt van een betere integratie van het thema seksuele diversiteit in het onderwijs. Om het beste effect te krijgen van dergelijke preventie, moet die sensibilisering al starten in het kleuteronderwijs en dat kan op verschillende manieren gebeuren. Zo zijn er heel wat leesboeken die homoseksuele relaties gebruiken in hun verhaal. Die boeken worden nu al door verschillende scholen gebruikt. Door die boeken te gebruiken, leren kinderen al snel dat een homoseksuele relatie evenwaardig is aan een heteroseksuele relatie.
Hoewel verschillende scholen dat soort boeken al gebruiken, toch blijven de eindtermen hieromtrent te vaag. Het wordt dan ook tijd dat er duidelijkheid wordt geschept. In dit verband kunnen we dan ook een les trekken uit Nederland. Daar is onlangs een wetsvoorstel goedgekeurd om het invoeren van zogenaamde ‘homolessen’ te verplichten in elke school. Elke Nederlandse school moet nu seksuele diversiteit opnemen in zijn eindtermen. Op die manier ben je zeker van een integratie van het thema seksuele diversiteit in de lessen van alle scholen. Nederland kan hier dus zeker dienen als een voorbeeld voor ons.

Mijn oproep aan de politici is dan ook duidelijk. Denk niet enkel na over het bestraffen van de daders van gaybashing want dat is een zeer kortzichtige manier om dit probleem aan te pakken. Denk ook – en vooral – na over de preventie van gaybashing, door bijvoorbeeld het invoeren van die ‘homolessen’, want enkel op die manier zal je op lange termijn dit probleem kunnen oplossen.